வாரிசு 1

மயக்கமடைந்த தன்னுடைய  காயத்ரியை கைகளில் தாங்கி, ராம் மருத்துவமனையை நோக்கி விரைந்தான். அவனது குரலில் ஆழ்ந்த கவலை இருந்தது. ஒவ்வொரு இதயத் துடிப்பும் இதயத்தை உடைப்பது போல் இருந்தது. செவிலியர்களும் மருத்துவர்களும் விரைவாக வெளியே வந்து, காயத்ரியை ராம் மடியிலிருந்து எடுத்து அவசர சிகிச்சை அறைக்கு கொண்டு சென்றனர்.

கொலுசுகளின் ஒலியும், செருப்புகளின் கடகடப்பும் மருத்துவமனையின்  தரையில் எதிரொலித்தன. ஒவ்வொரு ஒலியும் ராமின் இதயத்தில் ஊசியாகக் குத்தியது.

"வழி விடுங்க! வழி விடுங்க! டாக்டர் ! என்  பொண்ண காப்பாத்துங்க சீக்கிரம்!"என்றான்.

"சார் நீங்க உள்ள போக முடியாது!" என்றாள் செவிலியர்..

திடீரென ஒரு பெண் ராமை பார்த்து கத்தினாள். அவன் என்ன நடந்தது என்று உணரும் முன்பு ஒரு பயங்கரமான அறை  ராமின் கன்னத்தில் விழுந்தது. அவனது மனைவி சுமித்ரா முன்னால் நின்றாள். அழகிய கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்து, முகம் கோபத்தில் எரிந்தது.

"என் பொண்ணுக்கு எதாவது ஆனா, உன்ன நான்  மன்னிக்க மாட்டேன்!"என்றாள்.

மருத்துவமனையில்  நின்ற கிராமவாசிகளும், நோயாளிகளின் உறவினர்களும் இந்தக் காட்சியைக் கண்டு திகைத்தனர்.

"இதான் சைக்கிள்ல சாப்பாடு டெலிவரி பண்ணுற ராமா.. பாவம் இவன் பொண்டாட்டி சுமித்ரா  !" என்று ஆளாளுக்கு பேசினார்கள்..

ராம் தலைகுனிந்து வெட்கத்துடன் நின்றான். அவன்  எந்த விளக்கமும் அளிக்கவில்லை. ராம் ஒரு மூலையில் அமைதியாக நின்றான்.. தவறு செய்து திட்டப்படும் குழந்தை போல அவன் இருந்தான். ஒரு காலத்தில் தனது வாழ்க்கைத் துணையாக இருந்தவளை ரகசியமாகப் பார்த்தான். விவாகரத்து ஆவணங்கள் கையெழுத்தாகிவிட்டன, கிராம பஞ்சாயத்து முத்திரை மட்டுமே பாக்கி இருக்கிறது.

சுமித்ரா அழகி. மென்மையான முகம், நல்ல உருவம், கிராமத்தின் எளிமையில் தனித்துவமான நளினம். அவள் படித்தவள், நகர உயர்நிலைப் பள்ளியில் ஆசிரியை. ராமை  காதலித்து, கிராம விதிகளை மீறி திருமணம் செய்துகொண்டாள் , அவர்கள் காதல் வாழ்க்கைக்கு பரிசாக காயத்ரி பிறந்தாள்... ஆனால், அவர்கள் வாழ்க்கை எப்போதும் சந்தோசமாக இல்லை... ராமின் மளிகைக் கடை நஷ்டத்தில் மூழ்கியது. காயத்ரியின் பிறவி இதய நோய் அவர்களின் சேமிப்பை வற்றவைத்தது. இப்போது, ராம் நகரத்தில் சைக்கிளில் புட் டெலிவரி செய்து வாழ்க்கையை ஓட்டுகிறான்.

சுமித்ரா சிட்டியில் பள்ளியில் ஆசிரியை. அவளது தந்தை கிராமத் தலைவர், தாய் ஓய்வு பெற்ற அங்கன்வாடி ஊழியர். சுமித்ராவின் வீட்டில் ராமிற்கு முக்கியத்துவம் இல்லை. கடந்த இரு ஆண்டுகளாக, அவன் வெறும் பெயருக்குதான் இருந்தான். காயத்ரியின் நோயால், சுமித்ரா பெற்றோருடன் சண்டையிட்டாள். ராமும், சுமித்ராவும் பிரிந்தால் காயத்ரியின் சிகிச்சைக்கு பணம் தருவதாக பெற்றோர் தெளிவாகக் கூறினர். ஆனால், காயத்ரி அவர்களுடன் இருக்க வேண்டும் என்பது  நிபந்தனை. இந்த விஷயம் ஒரு வருடமாக நிலுவையில் இருந்தது.

அவசர சிகிச்சை அறையின் மரக் கதவு திறந்தது. காயத்ரி வெளியே கொண்டுவரப்பட்டாள். ராம் ஓட விரும்பினான், ஆனால் சுமித்ரா ஏற்கனவே அங்கு சென்றுவிட்டாள். தூரத்தில் நின்று தன் அன்பு மகளைப் பார்த்தான்.

காயத்ரியின் முகத்தில் ஆக்ஸிஜன் முகமூடி இருந்தது. ஆனால் கரிய கண்கள் நட்சத்திரங்களாக பிரகாசித்தன. சிறிய, குளிர்ந்த உள்ளங்கையை உயர்த்தி முணுமுணுத்தாள்.

"அப்பா…"

ராம் விரைந்து சென்று, மகளின் குளிர்ந்த கையைப் பிடித்து, முன் நெற்றியில் இருந்த கலைந்த முடியை புன்னகையுடன் விலக்கி,

"அப்பா இங்கதான் இருக்கேன், குட்டி."என்றான்.

"அம்மா, ப்ளீஸ் அப்பாக்கூட சண்டை போடாத… என் தப்புதான், அப்பாவை நான்தான் வெளிய கூட்டிட்டு போக சொன்னேன்.” என்றாள்.

சுமித்ரா மென்மையாக புன்னகைத்து.,

"சரி கண்ணு..அம்மா அப்பாக்கூட சண்டை போட மாட்டேன். ராம், ஹாஸ்பிடல் பில்ல  கட்டு." என்றவள் அவனை முறைத்து காயத்ரியுடன் வார்டுக்குள் சென்றாள்.

பில் கவுண்டருக்கு சென்று, ராம் பாக்கெட்டிலிருந்து பழைய டெபிட் கார்டை எடுத்தான்.

"சாரி, உங்க கார்டு வேலை செய்யல.”என்ற நர்ஸ்  குளிர்ந்த குரலில் கூறி, இகழ்ச்சியுடன் பார்த்தாள்.

“இவனுக்கே ஒழுங்கா வருமானம் இல்ல்லாம மாமியார் வீட்ல தர்றதை வச்சி வாழுறான்..இப்போ என்னவோ தன்னால பணம் கட்ட முடியும்ங்கற மாதிரி பண்ணுறான்.. பேசாம பொண்டாட்டிகிட்ட பணம் கேக்க வேண்டியதுதானே” என்று சிலர் தங்களுக்குள் கிசுகிசுத்தனர்.

"வேலை செய்யலையா?" என்ற ராம் கவலைப்பட்டான்.

 தயங்கி, தலைகுனிந்து,

"நர்ஸ் , கொஞ்ச நாள் டைம் கொடுங்க என்றான். நர்ஸ் அவனை  உற்றுப் பார்த்து கேலியாக,

"பணம் இல்லேன்னா, உங்க மனைவிய கேளுங்க! எப்படியும் அவங்க சம்பாத்தியத்துலதான் வாழுறீங்க!"என்றாள்.

"என்ன!"என்ற ராமின் முகம் கோபத்தில் சிவந்தது.

"நாளைக்கு காலை வரைக்கும் டைம்.. பணம் கட்டலைன்னா, உங்க பொண்ணு கூட்டிட்டு போங்க."என்ற நர்ஸ் அவனை அதற்குமேல் பார்ப்பதே தவறு என்பது போல முகத்தை திருப்பிக்கொண்டாள்.

பணம் இல்லை என்பதால் தான் இவ்வளவு தவறாக நடதப்டுவதை பார்த்த  ராம் கோபத்தில் முஷ்டிகளை இறுக்கினான்.அவன்  திரும்பும்போது, சுமித்ரா பின்னால் நிற்பதைக் கண்டான். அவள் கண்களில் கோபமும், வெறுப்பும் இருந்தன.

"சுமித்ரா, கவலைப்படாத..நான் இப்பவே பணம் ஏற்பாடு பண்ணுறேன்”,என்றான் ராம். ஆனால் அவனது சேமிப்பு ஏற்கனவே தீர்ந்துவிட்டது.

சுமித்ராவின் கண்களில் கண்ணீர் தேங்கியது. முஷ்டிகளை இறுக்கி,

"ராம், ஆம்பளையா இருந்தா என் அப்பா வீட்டுக்கு போய் உதவி கேளு!" என்றாள்.

"நான்…"

ராமின் தொண்டையில் வார்த்தைகள் வராம  தடுமாறின.

"ஓ ராம்! உன்ன மாற்றவே முடியாது. உன் மானத்த விட உன் பொண்ணுதான் உனக்கு முக்கியம்.. அதை புரிஞ்சிக்கோ ?"என்றாள்.

அவள் அதற்கு மேல் பேசினால் அழ கூடும் என்று அமைதியாக சென்றாள்..ராம் உதவியற்று மூச்சு விட்டான்.. அப்போது புட் டெலிவரிக்கு  மெசேஜ் வந்தது. விரைவாக வார்டுக்கு சென்று, காயத்ரியுடன் இரண்டு நிமிடங்கள் பேசிவிட்டு வெளியேறினான்.

"ராம், இந்த வாரம் அப்பாவோட  பர்த்டே. விவாகரத்து வேணாம்னா, என் அப்பா வீட்டுக்கு போய் மன்னிப்பு கேட்டு உதவி கேளு."என்றாள்..

சுமித்ராவின் இறுதி எச்சரிக்கை இது என்பது ராம்க்கு புரிந்தது.

மருத்துவமனையிலிருந்து வெளியே வந்தவுடன், ஆணவமான குரல்அவனை  நிறுத்தியது.

"ஏய், இதான் ராமா ? எங்க ஓடுற?"என்று நேர்த்தியாக உடையணிந்த ஆண் முன்னால் நின்றான். கபேன்ட் ஷர்ட் அணிந்து, இனிப்பு பெட்டியும், பொம்மையும் கையில் வைத்திருந்தான்.

"விக்ரம்! நீ இங்க என்ன பண்ணுற?"என்ற ராமின் முகம் கோபத்தில் சிவந்தது.

"நான் கூப்பிட்டேன்."என்றபடி சுமித்ரா திடீரென தோன்றினாள். ராமை  புறக்கணித்து, மென்மையான குரலில்,

"விக்ரம்  மறுபடி தொந்தரவு பண்ணிட்டேன், சாரி."என்றாள்.

விக்ரம் கேலியான புன்னகையை சுமித்ராவிற்கு இனிமையான புன்னகையாக மாற்றி,

"பரவால, நான் காயத்ரியோட அங்கிள். இது அவளுக்காக கொண்டு வந்தேன். பில்ல நான் கட்டுறேன்."என்றான்.. அவன் அப்படி சொல்லும்போது ராமை அவன் ஒரு கேவலமான ஜீவன் போல பார்த்தான்..

ராமின் முஷ்டிகள் இறுக்கி கோபமான குரலில்,

"ஏன் அவன்கிட்ட கடன் வாங்கின?"என்று சுமித்ராவை பார்த்து கேட்டான்.

"உன்கிட்ட பணம் இருக்கா? இல்ல காயத்ரிய நாளைக்கு டிஸ்சார்ஜ் பண்ண சொல்லவா?"என்று சுமித்ரா கூர்மையாக பதிலளித்து, விக்ரமுடன் சிரித்து பேசி பின்தொடர்ந்தாள்.

ராமின் இரத்தம் கொதித்தது.

பணம், பணம், பணம்! எல்லாமே பணத்துக்கு வந்தது!

ராம் மருத்துவமனை வாசலில் நீண்ட நேரம் நின்றான். பின்னர், வானத்தைப் பார்த்து, தொலைபேசியை எடுத்து ஒரு எண்ணை அழைத்தார்.

"கோபால், நீ எங்க இருக்க? சீக்கிரம் பார்க்கலாம்."என்றான்.

கிராமத்தில் வாடகை வீட்டில், ராம், கோபால், மீனாவும் ஒருவரை ஒருவர்  அமர்ந்திருந்தனர். கோபால் ஒரு பணக் கட்டை நீட்டி,

"இது அறுபதாயிரம் ரூபா. இப்போதைக்கு இதை வச்சுக்கோ."என்றான் 

ராமின் கைகள் நடுங்கின.

"கோபால், ரொம்ப நன்றி. ரொம்ப நன்றி!"என்றான் 

"ஏய், நன்றிக்கு என்ன இருக்கு? நாம எல்லாம் அண்ணன்-தம்பி மாதிரி!"என்று கோபால் புன்னகையுடன் கூறினான்..

"இல்ல, நான்!"என்று பேசவர அப்போது 

திடீரென கதவு பயங்கரமான சத்தத்துடன் திறந்தது., கோபமான பெண் உள்ளே புகுந்தாள்.

"கோபால், இது என் குடும்பத்துக்கு வரதட்சணையா கொடுக்க வேண்டிய பணம்! ஏன் இவனுக்கு கொடுக்குற?"என்றாள்..

இவள் கோபாலின் வருங்கால மனைவி, ராதா. தோற்றத்தில் சுமாராக இருந்தாலும், பாவனை மிகவும் ஆதிக்கமாக இருந்தது.

"ராதா, காயத்ரி ஆஸ்பத்திரில இருக்கா. நான் ராம்க்கு கொஞ்சம் கடன் கொடுத்தேன்."என்றான் கோபால்..

கோபால், ராதாவின் கையைப் பிடித்து விளக்க முயன்றான்.

ராதா கையை உதறியவள் 

"ஹா! ராம், எத்தனை தடவை நீ எங்க கோபால்கிட்ட கடன் வாங்கியிருக்க? உனக்கெல்லாம் வெக்கமே இருக்காதா.. எல்லாத்துக்கும் ஒரு லிமிட் இருக்கு!"என்றாள்..

"ராதா!"கோபால் ஆழ்ந்த குரலில் கண்டித்தான்.

ஆனால் ராதா நிற்கவில்லை. விரலை நீட்டி,

"கோபால், இவனுக்கு பணம் கொடுத்தா நம்ம ரிலேஷன்ஷிப் முடிஞ்சுடும் ! கல்யாணத்த மறந்துடு!" என்றாள்..

ராம் விஷயங்கள் மோசமாவதைக் கண்டான். பணக் கட்டை மேசையில் வைத்து, எழுந்து

"சாரி, கோபால்.. உன்ன கல்யாணத்துல பார்க்குறேன். நான் கெளம்புறேன்."என்று சொல்லிவிட்டு வெளியேறினான்.

ராம் வெளியேறியவுடன், ராதாவும் கோபாலும் வாக்குவாதம் செய்யும் சத்தம்  கேட்டது. கிராம வீதியில் அமர்ந்தான் ராம். ஒரு கையில் தொலைபேசி, மறு கையில் பீடி. ஏழ்மை ஒரு பாவம். பணமின்றி மனிதன் எங்கும் உயிர்வாழ முடியாது.நீண்ட யோசனைக்குப் பின், ராம் ஏழு ஆண்டுகளுக்கு முன் பயன்படுத்திய எண்ணை அழைத்தார். அழைப்பு விரைவாக இணைந்தது.

"ஹலோ, சின்ன ஐயா..  நீதானே? இவ்வளவு நாள் கழிச்சு கால் பண்ணுற "என்ற முதிய குரல், உற்சாகமும் கண்ணீரும் கலந்து வந்தது.

ராம் உதவியற்று மூச்சு விட்டு,

"கிருஷ்ணன்  அங்கிள் , எனக்கு பணம் வேணும். பத்து லட்சம் அனுப்பி வைங்க."

"ஏய், சின்ன ஐயா , பத்து லட்சமா? பத்து கோடி வேணும்னாலும் அனுப்புறேன்!"என்ற கிருஷ்ணன் மாமாவின் குரலில் உற்சாகம் இருந்தது. பின்னர் தீவிரமாக,

"ஆனா, சின்ன ஐயா நீங்க உங்களோட அக்ரீமன்ட் படி  குடும்ப பணமோ, செல்வாக்கோ வேணும்னா..”சிட்டில இருக்க  கம்பெனிக்கு வந்து வியாபாரமும், சொத்தையும் பார்த்துக்கணும். நீங்க வர முடியுமா?"என்று கேட்டான்.

ராம் சிறிது யோசித்து,

"சரி, நான் வர்றேன்."என்றான்.

"சூப்பர்! சின்ன ஐயா.. நான் கார் அனுப்புறேன்!"என்ற கிருஷ்ணன் மாமா உற்சாகமடைந்தார்.

"இல்ல, நானே வர்றேன். ஆமா, எந்த கம்பெனிக்கு ?"என்று கேட்டான்.

"ராகவேந்திரா குரூப். டைரக்டர் ரூம்ல வெயிட் பண்ணுறேன்." என்றார் கிருஷ்ணன் 

தொலைபேசி துண்டிக்கப்பட்ட பின், ராம் கிராம வீதிகளில் நின்று, வண்டிகளையும் மக்களையும் பார்த்தான்.

நான், ராம் என்ற ராம் ராகவேந்திரா., ராகவேந்திரா   குடும்பத்தில் பிறந்தவன். எங்கள் குடும்பத்துக்கு தமிழ்நாடிலிருந்து வெளிநாடு வரை ஆயிரம் கோடி மதிப்புள்ள சொத்து இருக்கு . உலகின் பெரிய வியாபாரங்களில் பங்கு இருக்கு . ஏழு ஆண்டுகளாக அந்த செல்வத்தை விட்டு ஓடி, எளிய வாழ்க்கை வாழ ட்ரை பண்ணேன்.. ஆனால், இன்று சூழ்நிலைகள் என்னை மறுபடியும் பழைய இடத்துக்கே கொண்டு போகுது . என் வாழ்க்கையை நான் சாதாரணமா வாழ ஆசை பட்டேன். ஆனா இனி என் வாழ்க்கை பணத்தை நோக்கிதான் போகும். ஒரு பெரிய சாம்ராஜ்யத்தையே நான் பார்த்துக்க போறேன்”,என்று நினைத்த ராம் தனது பழைய சைக்கிளில் ராகவேந்திரா  குரூப் கட்டடத்தை அடைந்தான்.

 இந்த கட்டடம் நகரத்தில் கட்டப்பட்டு, கிராமத்திலிருந்து தொலைவில் இருந்தது. ஆனால் அதன் புகழ் வெகுதூரம் பரவியிருந்தது. இந்த கம்பெனி உலகின் மிகப்பெரிய கம்பெனிகளில் ஒன்றாக கணக்கிடப்பட்டது. உண்மையில், இந்த கம்பெனிகளில் பெரும்பாலானவை ராமின் குடும்பத்துக்கு சொந்தமானது. லாபியில் நுழைந்தவுடன், ஒரு பெண்ணின் குரல் அவரை நிறுத்தியது.

"ஏய், யாரு நீ? யாரு உள்ள விட சொன்னது? வெளியே போ! டெலிவரி ஆளுங்க இங்க வரக் கூடாது!"என்றபடி  நவீன உடைகள் அணிந்த ஸ்மார்ட் பெண் ராமை கண்டித்தாள். அவளது பாவனை ஆதிக்கமாக இருந்தது.

"என்ன பாக்குற? வெளியே போ..எத்தனை டெலிவெரி பண்ணுறவங்களை  நான்               பார்த்திருப்பேன் எல்லாம் ஒரே மாதிரிதான் !"என்ற அஞ்சலி வெறுப்புடன் பார்த்தாள்…